“Nurse kami…
Hindi basta libro ang binabasa namin, kundi makakapal na libro, yung tipong mas mabigat pa sa utak ng tao. Sa sobrang bigat nito, hinati na sila sa dalawang magkahiwalay na volume. Hindi pa natuwa yung gumawa, may hiwalay pa na worksheet. Mapapa-“sheet” ka talaga kapag sinimulan mo siyang sagutan.
Nurse kami…
Hindi basta exam ang sinasagutan namin, hindi basta multiple choice o identification. Ang bawat tanong sa amin, may kwento, may karanasang nakapaloob. Sinasanay kaming sumagot, makisalamuha at makipag-usap sa bawat uri ng tao. Sinasanay kaming alamin at pakisamahan ang bawat isang tao na nasa loob at labas ng hospital. Doktor, pharmacist, dietician, medical technologist, pati nga mga radiologist. Lahat ng yan, kahit paunti-unti, pinag-aralan namin ang kanilang nalalaman, upang sa pagkakataon na nagkakaroon ng banta sa buhay ng pasyente, hindi kaming parang lutang na susunod ng basta-basta. Lahat sila, idagdag ang pasyente sampu ng mga kamag-anak nila, pinag-aralan naming pakisamahan.
Nurse kami…
Hindi kami basta lang nag-aalaga ng pasyente, nagdudugtong kami ng buhay. Sa bawat paalala namin, sa bawat pagsubo ng pagkain, sa bawat paglilinis ng katawan, sa pagtulong na magbihis, sa pagbibigay ng gamot, hindi lang namin kayo basta inaalagaan, buhay ang dinudugtungan namin.
Nurse kami…
Hindi papel ang hawak namin, hindi pera ang binibilang. Hindi kami nakaharap sa computer, hindi kami nagtatayo ng bahay. Pero sa amin, walang delete, walang back space, walang auditing. Hindi uso ang take 2, hindi pwede ang recounting. Dahil sa amin, ang pagkakamali ay katumbas ng isang buhay. Isa sa mga buhay na ipinagkatiwala sa aming mga kamay.
Sa bawat sanggol na natulungan namin makaiyak ng maayos pagkatapos i-suction…
Sa bawat balikat at kamay ng inang nagsisilang na sanggol na hinawakan namin…
Sa bawat yakap at ngiti na ibinigay namin sa bawat batang umiiyak…
Sa bawat pawis na tumulo at paang nangalay habang nasa mahabang operasyon…
Sa bawat pag-alalay sa paggalaw sa mga matandang pasyente…
Sa bawat sigaw na tinaggap mula sa doktor o pasyente kahit na walang kasalanan…
Sa bawat suka, dumi, ihi at dugo na minsang nagmantsa sa puti naming uniporme…
Sa bawat tanong na sinagot ng ngiti..
Sa lahat ng wheelchair na itinulak namin palabas ng hospital para sa pasyenteng gumaling at napagaling…
Sa pagtitiyagang magbigay ng hot o cold compress…
Sa bawat pagtitiyagang maglinis ng sugat at magwound dressing.
Sa bawat bed making at bedside care.
Sa bawat TSB…
Sa bawat charting…
Sa bawat endorsement…
Sa bawat pagsisikap na maka-in ng IV line ng isang beses lang…
Nurse kami, at kahit pa caregiver ang trabaho namin sa ibang bansa, mananatili ang karapatan naming irespeto ng kapwa namin. Respeto, at kailanman ay hindi dapat kwestyunin ang kakayahan at galing.”
7 Reasons Why You Lose So Many Friends In Your 20s
1. People change. This is so obvious but it’s the leading cause of friendship death in your twenties so we must acknowledge it. You don’t know who you are at the age of twenty but you gravitate towards who makes the most sense in that moment. Then, as you get more of a handle on yourself and what kinds of people you actually want to surround yourself with, you make necessary changes. You cut the fat. You bid farewell to those who no longer fit. This is perhaps the hardest kind of friendship loss to weather because there’s no one to blame. You both just grew into different people. And when there’s no place to pinpoint blame, the heartache can last longer.
2. People move. They move clear across the country, they move to Europe, they plant the seeds of their life somewhere that’s not close to you and then you have to decide if the friendship is worth continuing when you know there’s a large chance you’ll never live in the same city again.
3. You get into a gnarly fight and you let too much time pass. Fighting with friends in college and high school was usually NBD because you’d be forced to see each other at school and make up. After you graduate, however, you’re not forced to see anyone you don’t want to so if you’re not interested in reconciling, it won’t happen. And then all of a sudden it’ll be a year and you’ll regret not putting yourself out there and making amends. Now it’s too late, too much has gone since you’ve been friends, and restarting it would be awkward.
The only people worthy to be in your life are the ones that help you through the hard times
FOLLOW SAYING IMAGES FOR MORE GREAT PICTURES QUOTES
(via asdfghjkllove)
Micah: Just keep it simple.
Emily: (pager beeps) Mm, it’s the ER. Okay, so… simple.
Micah: Simple.
Emily: Simple.
Micah: What?
AJ: Simple.
Micah: Back off, dude. You’re worse than my mother.
EMILY-MICAH
(via asdfghjkllove)
The Next Chapter Awaits...
My randomness is epic.
Life as a Nurse
My own stuff.
